Biechten

Is een biechtviering nog zinvol?

Een paar jaar geleden belde een vrouw aan de pastorie aan. Ze kwam van bij de psycholoog bij wie zij regelmatig op consultatie ging. Hij had haar gezegd dat ze mij moest komen opzoeken.
‘Jouw probleem is … onverwerkte schuldgevoelens!’
Het was een gelovige vrouw en zij kwam er toe haar hart te openen en het kwaad dat haar kwelde uit te spreken en aan God om vergeving te vragen.
Toen ik haar in Jezus’ naam de vergevingswoorden uitsprak, brak zij in snikken uit.
‘Dank U, mijn God, wat voel ik me nu opgelucht en vrij!’

Dit biechtgesprek is geen eenmalig gebeuren, maar toch eerder uitzonderlijk.
De meeste gelovige mensen gaan met hun schuldenlast liever rechtstreeks naar God of naar een psycholoog. Men kent het biechtsacrament niet meer.
Ik noem het liever het sacrament van de barmhartigheid, van de innerlijke genezing.

Ieder jaar is er minstens één klas van de Kinderberg die in de kerk een biechtviering heeft.
De kinderen zijn in de school goed voorbereid, komen één voor één bij de priester, knielen, spreken hun fouten uit naar Jezus, gooien het briefje waarop ze hun fouten hebben neergeschreven in de schaal waar een kaars brandt die het briefje verteert. De kinderen krijgen een kruisje op het voorhoofd met de toezegging: ‘Jezus vergeeft je graag je fouten, Hij houdt van jou’.
Ik zie dat al die kinderen zich met een glimlach omdraaien en terug naar hun plaats gaan.
Ondertussen heerst er bij de andere kinderen een gewijde sfeer van stilte …

Ieder jaar voorzien we in in onze pastorale zone een gezamenlijke biechtviering.
Maar iedere dag, gelijk wanneer, ben je welkom op de pastorie.
Een voorafgaandelijk telefoontje of e-mail volstaat.